Voor één keer dan

Dag allemaal,

het is vrijdag, de dag dat ik stapeltjes voorbij zie komen. Irma, volgens mij komt het bij jou vandaan? www.allemaalkleurtjes.blogspot.com Nu moeten jullie niet denken dat ik hier vanmorgen als een gek heb lopen stapelen hoor. De foto's komen uit mijn archief en zijn al een aantal jaren oud. Grappig genoeg zijn ze wat mij betreft helemaal van deze tijd. Beplakte en beschilderde spanen doosjes voor al je kleine kostbaarheden. De doosjes koop je bijvoorbeeld bij Xenos. Met een mooi servet, lieve plaatjes en verschillende kleurtjes verf doe je de rest. Voor alle juffen onder ons: leuk voor moederdag, een sieradendoosje! Morgen reis ik af naar Veldhoven. Ik moet daar een workshop geven op het EVA voorjaarsweekend voor 120 vrouwen (2x60). Ik ben bijna klaar met alle voorbereidingen. Onze dochter gaat gelukkig mee. En raad eens wat ik daarna ga doen? Een hele week niks! Tenminste wat werkzaamheden betreft. Daar ben ik echt helemaal aan toe moet ik zeggen. Ik wens jullie allemaal een heel fijn weekend!

Groet,

Makkie

Voor jou van mij

Op een nogal vreemd tijdstip zit ik hier te typen. Mijn biologische klok is nog een beetje in de war. Ik was om 4.00 uur al klaar wakker. Voor vandaag wil ik een cadeautje posten. Ik heb eens een boekje geschreven over biezen. Een prachtig eerlijk materiaal. Je kunt er allerlei leuke dingen mee maken. Voor degenen die dat leuk vinden wil ik een workshop aanbieden. Op dinsdag 17 mei. Ik begin er maar lekker vroeg mee dan kan je de datum vast reserveren als je mee wilt doen. Ik heb plaats voor 6 personen dus als er meer mensen enthousiast zijn zal ik de namen uit een hoge hoed moeten trekken. Mochten er nu veel enthousiastelingen zijn dan prik ik er nog wel een nieuwe datum bij. De dag start om 10.00 uur en tussen de middag gaan we lekker High tea-en. Dit alles bij mij thuis (en dat is in de Achterhoek). Het is echt een cadeautje dus het kost je niets. Het is om te vieren dat mijn blog in korte tijd al zo groot is geworden. Als je mee wilt doen laatje dan even je naam achter? Over twee weken zal ik dan vertellen wie er mee kunnen doen. Om je alvast in de stemming te brengen natuurlijk een foto van de hoed.

Fijne dag vandaag!

Groet,

Makkie

Veilig thuis!

Na een lange vermoeiende reis ben ik weer veilig thuis bij mijn gezin. Wat was het fijn om iedereen weer in mijn armen te sluiten. Het omschakelen heeft denk ik nog even tijd nodig. Mijn lijf heeft ook een behoorlijke uitputtingssslag te verduren gehad. Vandaag doe ik alleen het hoognodige, voor de rest rust ik uit en zal ik nog wel 1000x afdwalen naar Thailand. Het voelt alsof ik een stukje van mijn hart heb achter gelaten. Ik vind het lastig dat wat ik ook vertel en hoeveel foto's ik ook laat zien, dat het niet overbrengt hoe het écht was. Het is logisch en het is okee maar ik vind het met vlagen wel lastig. Ik ben een gezegend mens dat ik dit heb mogen meemaken. Ik heb prachtige reisgenoten ontmoet, bijzondere Tamarmensen in mijn hart gesloten en heel veel liefde mogen geven en ontvangen van de barmeisjes. Het meest van alles heb ik ervaren dat God nog dichter dan dichtbij kan zijn.

Ik zal ook weer over moeten gaan tot de orde van de dag. Omdat ik het kabeltje van mijn fototoestel kwijt ben geraakt en ik op deze laptop nu geen foto's van de reis kan zetten (en dus ook niet op mijn blog kan plaatsen) lijkt het me een goed moment om de orde van de dag nu maar gelijk te laten beginnen. In Bangkok hebben we de Royal Palace bezocht. Er stond ook een enorme Boedatempel met prachtig mozaiek en geweldige tegels. Toen ik daar liep dacht ik gelijk dat de PIP-lijn hier ook voor een deel is ontstaan. Ik laat jullie de foto's beslist nog zien! Maar goed, ik heb ook eens een mozaiek gemaakt van oude serviesdelen. Het haalt het niet bij wat ik gezien heb hoor maar om toch een beetje in sfeer mijn Thailandreis hier af te sluiten vind ik het leuk om de foto's te plaatsen. De serviesdelen zijn met tegellijm op een oud pub bord geplakt. Ook oortjes van kopjes en onderkanten zijn erin verwerkt. Zelfs wat leuke plaatjes plak je eenvoudig in de tegellijm. Het is een grappig geheel geworden. Ik wil iedereen die op afstand heeft meegeleefd ontzettend bedanken. Niet in de laatste plaats jullie, lieve blogvriendinnen. Ondanks dat ik weinig creativiteit heb laten zien hebben jullie toch massaal meegeleefd. Ik heb dat echt enorm gewaardeerd! Voor nu een fijne dag.

Groet,

Makkie

Mijn laatste blog(je) uit Thailand

Alweer mijn laatste blog vanuit hier. Ik hou het kort, te veel te doen. In de nacht van maandag op dinsdag vertrekken we om 3.00 uur vanuit Bangkok. We vliegen tegen de klok in en landen als het goed is om 9.00 uur op Schiphol. De vlucht is dit keer wel 1,5 uur langer. Vandaag nog best veel gedaan. Heel even naar het strand, de kerkdienst, daarna in mijn uppie door Pattaya gelopen. Heel langzaam en alles goed in me opgenomen. Echt een totaal andere wereld dan de onze. Het afscheidsdiner was heerlijk. We kregen allemaal een prachtige bloem opgespeld van onze Thaise gidsen. Wat hebben ze het geweldig gedaan! Tja en dan al een beetje afscheid genomen. Tranen met tuiten dat kan je begrijpen. Alle Tamarmeiden heerlijk geknuffeld, om de beurt. Wat hebben we toch een liefde mogen ontvangen en ook uit mogen delen. Na het eten weer terug naar de bars gegaan. Ik had de meisjes beloofd dat we nog good bye kwamen zeggen. Ze zagen ons al van ver aankomen. Ze waren blij! Even gepraat, geknuffeld en toen moesten we echt weer gaan. Pffff dat was heel moeilijk even. We zijn aardig wat bars afgelopen, we waren met aardig wat EVAvrouwen en iedereen had hun eigen meisjes. Onderweg zagen we nog iets schokkends. Een bedelend meisje met haar slapende zusje. De moeder was nergens te bekennen. Ik heb er een foto van gemaakt. Na aankomst in het hotel nog een massage genomen, dat was lekker! Nu slapen, morgen moeten we om 12.00 uur het hotel uit zijn. Dag Pattaya je hebt diepe indrukken bij me achter gelaten. Ik zal je nooit meer vergeten, Heel wat lelijks gezien maar ook heel veel moois! Maar de echte liefde zal overwinnen! Met gemengde gevoelens ga ik terug. Ik wil nog heel graag blijven er is nog zoveel te doen. Maar ik verlang er ook erg naar weer naar huis te gaan. Heerlijk bij mijn gezin, Maak je borst maar nat lieve Marinus en lieve kids. Ik heb heel wat te vertellen, en heel wat te knuffelen.

Voor het laatst vanuit Thailand een lieve groet!

Wat een dag!

Terwijl de groep een excursie deed leek het mij verstandig even een tandje terug te doen. Ik ben dan ook naar de meiden van het Tamarcentrum gegaan. Wat gewerkt, wat gepraat en wat geknuffeld. Na de lunch per songtow naar de kapsalon van het Tamarcentrum. Ik dacht dat ik de grootste schok al had gehad maar het kan nog veel erger helaas. De kapsalon staat temidden van een andere barrenbuurt en ik kan van alles proberen te vertellen maar het zal niet kunnen beschrijven wat je daar ziet. Wat een treurnis en wat een ellende. Om een beeld te schetsen: meisjes compleet in de war, die zo het leek niet eens het benul van bestaan hadden, de enorme hoeveelheden bars met enorme groepen meisjes en ladyboys ervoor hangend op barkrukken, zwaarlijvige getatoueerde mannen met bossen tegelijk, heel veel katten die ook in de bars wonen, duwkarren met alle denkbare Thaise etenswaren, venters van knipjes, bezems, bijzondere voorwerpen, hoedjes en noem maar op. Wat ik zo aangrijpend vond was een dikke uitgezakte oude man van naar ik schat zo;n 70 met aan zijn hand een meisje van amper 16 jaar terwijl er voor de deur een duwkarretje stond waar een soort van palinkjes op gerookt werden. Voor mij was het een beeld van: alles gaat gewoon door terwijl er een in mijn ogen afschuwelijke gebeurtenis ging afspelen. Voor mijn begrippen is het onbegrijpelijk maar hier is het zoals het is. Ik krijg de indruk dat de mensen het hier voor lief nemen. Ze weten van de armoede op het platte land waardoor het hier misschien meer geaccepteerd is? Ik ben heel langzaam door de straat gelopen en heb geprobeerd zoveel mogelijk voor de meisjes van elke bar te bidden. Het is hier niet vreemd om zo maar op straat te bidden. Bidden en offeren horen hier in het straatbeeld. Temidden van de bars was een piepklein wasserijtje waar 2 vrouwen de prachtigste bloemen vouwden van cadeaulint. Die bloemen zie je hier veel. Ze worden vaak verwerkt in offerslingers. Geweldig om te zien dat de meesten hier al hurkend werken. Heel wat anders dan de tafels waar wij meestal aan werken. Op een gegeven moment ben ik o de stoep gaan zitten. Er zat een meisje aan de bar tegenover me waar ik oogcontact mee kreeg. Met gebaren vroeg ik haar of ze bij me kwam zitten en ze kwam. Ze was de nagellak van haar nagels aan het halen wat voor mij een mooi aanknopingspunt was voor een gesprekje. Ze kende wat gebrekkig engels maar heb haar hand gepakt, haar wang gestreeld, verteld how beautiful she is en dat God van haar houdt. Het deed haar goed. Om 16.00 uur vertrokken we naar het hotel waar de party of love werd georganiseerd. Met groepjes zijn we de bars ingetrokken om de meisjes vrij te kopen. De baas krijgt per meisje het geld wat ze anders voor deze avond zou verdienen. Het was voor ons afwachten hoeveel meisjes er mee mochten. Er mochten 3 meisjes mee, wat waren we blij. De grote zaal in het hotel was helemaal in het wit aangekleed. Er was plaats voor ongeveer 125 meisjes en geloof het of niet, de zaal was afgeladen vol! Het was zo prachtig om te zien. Zo rechtstreeks vanuit de bars in het chique hotel. De meisjes bij ons aan tafel hadden allemaal een zelfde verhaal. Ongeveer 20, kindjes die grootgebracht worden door familie, veel uit Isaan in het N-O van Thailand. Vol trots kwamen de i phones tevoorschijn vol met foto's van lachende kleine kindjes. Het raakte me zo. Ik probeerde me in te denken hoe het zou zijn om zo ver weg te wonen van het liefste wat ik heb. Er is niet zo veel van voor te stellen. Het ijs van de avond werd gebroken doordat er een Thais lied gezongen werd waar allerlei bewegingen bij gemaakt werden. Dit resulteerde tot hilarische taferelen. Na wat zingen en sketches was het tijd voor de maaltijd, een heerlijk buffet met spicie gerechten. De meiden vonden het natuurlijk geweldig dat wij zo af en toe van de stoel vielen van de scherpte van al het lekkers. Na het eten zongen de meiden van het Tamarcentrum wat hele bekende Thaise plattelandsliederen. Er brak een enorm feest uit. De hele zaal ging uit haar dak. Alle meisjes begonnen vol overgave mee te zingen en uiteindelijk werden de stoelen opzij geschoven om te dansen. We dansten met passie Thais op zijn Hollands. De wiegende heupbewegingen en sierlijke handbewegingen maakten plaats voor een oerhollandse pollonaise. Werkelijk iedereen had de voetjes van de vloer. Die meiden moesten vast gedacht hebben dat die maffe 54 vrouwen uit Nederland op zijn tijd ook wel van een feestje houden. Na moegedanst te zijn gingen we over tot het serieuze gedeelte. Ik weet niet precies wat er gebeurde maar ik voelde opeens zoveel liefde voor die meiden. Tijdens een prachtig Thais opwekkingslied sloeg ik de armen om ze heen en zei: Jullie zijn zulke prachtige meiden. Ik vind het zo erg dat je hier bent ver van je kinderen. Je mooie lichaam heeft echte liefde verdient omdat je het waard bent. Ik voel zoveel liefde voor jullie maar God houdt nog veel meer van jullie. Ze braken als kleine kwetsbare meisjes. Ze vielen in mijn armen en we huilden. Ik heb ze wel 10 minuten geaaid, kusjes gegeven en tranen weggeveegd, Op een gegeven moment ben ik zachtjes voor ze gaan zingen. Ik kwam armen te kort en geloof me ik heb heel veel arm! Toen ze wat tot rust waren gekomen wilden ze graag dat er voor hun gebeden werd. De meiden van het Tamarcentrum -echt, wat een dappere meiden allemaal- deden dit. Ik stond er achter met mijn handen op hun hoofden. Ik bad mijn eigen Hollandse gebed. Het was heel emotioneel allemaal
Ter afscheid bonden we de meisjes allemaal een sjaaltje om de pols met een roos erop. Als teken van Gods liefde en trouw. Het was moeilijk om daarna afscheid van ze te moeten nemen. We hebben nog wat emailadressen uitgewisseld waarna we moesten gaan. Gelukkig gaat God met ze mee. We hebben een stukje van Zijn liefde mogen laten zien. Het is zo een grandioze ervaring geweest. We hebben werkelijk verschil gemaakt, alle eer aan Hem!

Vandaag zijn we in Bangkok geweest. Super! Ik belandde in een film en ik mocht er zelf in meespelen, gaaf he! Ik ga er niets meer over schrijven ik ben echt total loss om het zo maar even te zeggen. Kijk maar naar de foto's dan weet je het wel! Marinus voor jou alvast een hele fijne verjaardag! Dikke kus van je vrouw. Dinsdag zien we elkaar weer.

Een hartelijke groet van ons voor jullie!

Een heel kort blogje

De electriciteitsdraden lopen gewoon op deze manier langs de weg

De derde dag is al weer volop aan de gang. De tijd vliegt voorbij maar toen ik gisterenavond Marinus en Annelot even aan de telefoon had leek het of ik ze al een eeuwigheid niet gesproken had. Het was heerlijk om hun stemmen even te horen. Afgelopen nacht werd ik wakker door het gegil van een meisje. Ze was -zo achteraf bleek- de straat op gestuurd door 2 Engelsen die nadat ze haar diensten had bewezen haar zonder te betalen buiten de deur hadden gezet. Nu moet je weten dat die meiden onder enorme werkdruk staan. Ze moeten zorgen voor afname van een bepaalde hoeveelheid drankjes en ze moet ook nog eens een bepaalde hoeveelheid mannen verwerken. Als ze dat niet haalt krijgt ze hoge boetes. Voor omgerekend 6 euro hebben die mannen dat meisje meegenomen. Gedeeld door 2 is 3 euro. En dan het lef hebben om niet te betalen. Wat een uitbuiting! Het is lastig om hier mee geconfronteerd te worden. Overal zie je de mannen lopen met een meisje aan de hand. We aten net een hapje en naast ons zat ook een man met meisje. Het leeftijdsverschil was minimaal 20 jaar. Haar hele houding sprak boekdelen. Voor vandaag stop ik er nu mee. De tijd is te beperkt. Ik heb wat foto's van het uitzicht vanaf mijn balkon. Zelfs het uitzicht is zoals Pattaya is. Heel prachtig en heel lelijk. Trouwens die politieagent op een van de foto's staat daar gewoon de hele dag te staan. Dat zie je hier overal. Voor de meest onmogelijke klusjes is nog een baan bedacht. Zo worden we elke avond de lift in geholpen door een man met uniform. Hij springt zelfs in de houding. Vet grappig! Ik wil positief afsluiten. De meisjes hoe gebroken ook, ze zijn zoooooo lief! Ik heb ze echt in mijn hart gesloten!

Heel veel liefs en dikke kussen van alle EVA meisjes voor alle familie en vrienden die hier meelezen (ik weet dat het er ondertussen al een hele hoop zijn geworden.)! Lieve blogvriendinnen bedankt voor al jullie reacties! En speciaal voor mijn eigen lieve mannen en mijn lieve meisjes (berdy die s is van jou) hugs and kisses!

Een dag vol emotie

Vanmorgen begon de dag om 7.30 uur. Het was rustig in de stad. Gisterenavond was dat wel heel anders. Ons hotel grenst aan een Thais restaurant waar een soort van pingelbandje de hele avond stond te jengelen. Het begon als schattig maar na een tijdje kwam het gepingel de neusgaten uit. Het was sowieso weer chaos. Waar Nederland huiswaarts trekt sávonds is het hier net of iedereen de straat op gaat. De straatgeluiden houden gewoon niet op. De geur van benzine prikkelt elk moment van de dag de neus. Doe daar een vleug open rioollucht bij en je kunt je een voorstelling maken hoe het hier ruikt. Het is dan ook niet raar dat je hier veel mensen vindt met een mondkapje op. Tot op het moment van naar bed gaan was de straat afgeladen vol met mensen tot piepkleine mensjes aan toe.

Vanmorgen zijn we eerst naar een bijeenkomst geweest van verschillende kerken in Pattaya. Wat was dat bijzonder zeg! Er waren heel veel nationaliteiten (er waren nog meer groepen die hier een werkvakantie hebben). We voelden ons zo verbonden met elkaar. Samen ergens op een plekje op de wereld, in een stad met zoveel nood, gaan voor hetzelfde doel. Ik zal nooit meer vergeten dat we met ons allen zongen: With all creation I will sing, Glory to the King of Kings. Het trof me enorm. Je ziet zoveel ellende om je heen en je kunt je zo machteloos voelen. Gods liefde gaat daar dwars doorheen. Hij is het die eens alles nieuw zal maken en zal helen. O help, nu ik dit schrijf heeft mijnheer de Pingelman zijn stokken weer gevonden. Het zal de hele avond wel weer zo doorgaan, maar goed, dat ter zijde. Nadat we elkaar gezegend hadden zijn we naar het Tamarcentrum gegaan in de songtow. De chauffeur had zijn hele gezin voorin zitten, papa, mama en twee kinderen (baby van een maand en kindje van 2). Het kleine ding was er helemaal aan gewend, ze wist zich te vermaken op 20 cm ruimte. Ik heb er een foto van gemaakt goed kijken dan zie je het kind zitten. In het Tamarcentrum gewerkt in de kaartenruimte. Ondertussen veel gelachen met die meiden daar. Met handen en voeten kun je echt hele gesprekken voeren en lol maken. Om 17.00 uur vertrokken we naar de bars. Ik kan niet goed beschrijven hoe dat was. Er zijn zoveel bars, je kunt het je niet voorstellen als je het niet gezien hebt. Alles wat je ziet, waar je ook kijkt, het is allemaal bar, slenterende mannen en meisjes. Daar tussendoor lopen heel veel locale verkopers met alle "merken" die je maar bedenken kunt. Aan rolexen, Diors en DG geen gebrek hier. In groepjes van 4 gingen we de straat op. Contact met de meisjes was heel gemakkelijk. Tussen de meisjes namen we plaats aan de bar. De verhalen zijn schrijnend. De meesten hebben hun familie ver weg wonen en soms jaren niet gezien. Een meisje vertelde dat ze lachen met de mond maar huilen met het hart. Er was een meisje die er nog maar drie dagen was. 19 jaar oud met een kindje van 2. Twee maanden ervoor was haar man overleden door een ongeluk. Nu moest ze dit werk gaan doen om voor haar kind te kunnen zorgen. Ik kan zoveel meer schrijven maar ik moet echt gaan slapen nu. We hebben veel meisjes uit kunnen nodigen, wat zou het geweldig zijn als vrijdag op de vrijkoopavond de zaal te klein is! Het was ondanks al de rottigheid die we gezien hebben een geweldige dag. We waren er voor de meisjes, we konden een stukje van onze liefde doorgeven, het was fantastisch om te doen. Aan het einde van de bezoeken ontstonden er spontaan groepjes biddende vrouwen, temidden van alle barbedrijvigheden. Nu eerst slapen maar ik zie al weer uit naar morgen. Heel veel liefs uit het warme Thailand van ons alle 54!